Пусни доброто! Нека да тече.
Къде? Към хора просто непознати.
И все по- хубаво ще повлече,
душите ни ще светнат по- благати.
Пусни усмивката! Ама къде?
Към хора, просто срещани случайно.
И тя усмивка друга ще поспре,
и някак си ще стане по - сияйно.
Намусеният свит човек в деня
върви ,но сякаш окован с окови.
Не вижда и самата светлина
и сам се е смалил, та до основи.
Естественият си е благодат,
със него ще продумаш дума топла.
Пусни доброто в този сложен свят.
И утре ще се върне в теб отново.
21 юни 2019г., София
Росица КОПУКОВА
Препоръчани коментари