една жена отсреща
на балкона оправяше
косите си
и само няколко
безкрайно тихи стъпки
ме деляха
от луната
един изгонен мъж
отсреща на балкона
простираше
душата си
и само няколко
безкрайно тихи стъпки
ме деляха
от луната
едно дете отсреща
на балкона ме гледаше
и аз му се усмихнах
и само няколко
безкрайно тихи стъпки
ме деляха
от луната
едни ужасно късни
стихове
доплуваха отсреща
от балконите
и вече нищо
съвсем нищо
не може да ни раздели
с луната...
Препоръчани коментари