Една звезда ми казва : "Добър вечер".
Насреща ми загадъчно блести.
Дали във самотата ни пресечена
понякога общуваме сами?!
И тя, и аз на фона на небето
намираме си път една към друга,
аз искам много да съм там, където
е тя. Интуитивно ми се струва,
че тя при мене иска приземена.
Но разстоянията са космични.
А имаме допирни точки лични.
Мечтата ни остава посребрена.
Една звезда ми казва: "Добър вечер".
В безкрайното пространство на нощта
към нея аз поемам, тя поема...
И всяка просто си стои сама.
Недоизказана...до сутринта.
15 април 2016г., София
Автор: Росица Копукова
Със съдействието на адвокатска кантора срещу плагиатство.
Препоръчани коментари